این مطلب ۱۰۸ بار خوانده شده

سفر به مناطق جنگی چرا؟؟؟

نسخه مناسب چاپ

سفر به بیابان های پر خاک و باد با هدف گردش و تفریح، چندان عاقلانه به نظر نمی رسد. اما سفر ما زیارتی عاشقانه است که برای بهره گیری از عطر و فضای معنوی این سرزمین مقدس در این راه گام نهاده ایم .ما آمده ایم برای زیارت شهدایی که بدن های مطهرشان سال هاست در زیر خاک ها یا آب های این مناطق مفقود گشته اما جاوید مانده است.آمده ایم برای درس آموزی از راد مردانی که طی هشت سال جنگ تحمیلی ، زیبا ترین صحنه های ایثار و فداکاری و ماندگارترین جلوه های اخلاقی و فضایل انسانی را ترسیم کرده اند. آمده ایم برای تجدید میثاق با شهیدان و مرور اهداف و ادامه راه آنان.

آمده ایم برای احیای روحیات و معنویات دوران دفاع مقدس که امروز سخت بدان محتاجیم

آمده ایم تا روحیه محبت ورزی و رفتار عاشقانه نسبت به خودی ها و کینه توزی و تبری نسبت به دشمنان را در خود زنده کنیم.

در روایتی آمده است که پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم با تعدادی از یارانشان سوار بر مرکب در حال عبور از منطقه ای بودند. ناگهان حضرت می ایستند، از مرکب پیاده می شوند و با حالتی احترام آمیز آن منطقه را طی فرموده و دوباره سوار بر مرکب ادامه مسیر می دهند. یکی از یاران علت این عمل را جویا می شود، حضرت در جواب می فرمایند: اینجا محلی بود که زمانی، مجاهدان در راه خدا در آن آموزش جهاد میدیدند.

ولی امر مسلمین در زیارت منطقه شلمچه در تاریخ ۷۸/۰۱/۰۸ فرمودند:

ایران امروز هر چه دارد و در آینده هر چه بیاورد به برکت خون این شهیدان است. اگر این شهدایی که شلمچه، یادگار آنها  و این بیابانهای خونین ، حامل نشانه های آنهاست نبودند امروز در این کشور از استقلال ملی، از شرافت ملت، از اسلام و از هیچ چیز ایران نشان برجسته ای نبود...

من این سرزمین را یک سرزمین مقدس می دانم. اینجا نقطه ای است که ملائکه الهی شاهد فداکاری این شهدای عزیز بودند، به اینجا تبرک می جویند. اینجا متعلق به همه ملت ایران است. دل های همه ملت ایران، متوجه این نقطه، این بیابان و همه مناطقی است که شاهد فداکاری های جوان ها بوده است.

دیدگاه ها

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.